Það hefur hins vegar ekki alltaf gert mig rólegri.
Ég áttaði mig á því fyrir nokkru að á verkefnalistanum mínum voru alls konar hlutir sem litu út eins og verkefni en voru í raun eitthvað allt annað.
„Hringja í X.“
Kannski þýddi það í raun:
„Ég hefði átt að gera þetta fyrir tveimur vikum og mér líður illa yfir því.“
„Klára verkefnið.“
Kannski þýddi það:
„Ég hef ekki enn tekið ákvörðun um hvort ég vil yfirhöfuð halda áfram með þetta.“
„Svara tölvupósti.“
Kannski var vandamálið ekki tölvupósturinn heldur samtalið sem ég var að forðast.
Þá verður svolítið ósanngjarnt að kalla þetta bara tímastjórnunarvandamál.
Kannski er langur verkefnalisti stundum safn af óteknum ákvörðunum, óuppgerðum samskiptum og gömlum loforðum.
Það skýrir að minnsta kosti fyrir mér hvers vegna sumir litlir hlutir geta virst svo undarlega þungir.
Kannski þarf maður stundum ekki betra verkefnakerfi.
Kannski þarf maður einfaldlega að spyrja hvað verkefnið stendur raunverulega fyrir.