Þegar ég hef náð þessari tölu.
Þegar fyrirtækið stendur svona.
Þegar ég hef keypt þetta.
Þegar þessu verkefni lýkur.
Þá ætla ég að ferðast meira.
Þá ætla ég að verja meiri tíma með fjölskyldunni.
Þá ætla ég að njóta þess.
Ég þekki þessa hugsun vel.
En vandamálið við hana er augljóst þegar maður stoppar aðeins.
Ef það tekur tíu ár að komast þangað, hvað gerðist þá við þessi tíu ár?
Ég hef verið að velta meira fyrir mér hvort draumar eigi að eiga litlar útgáfur í nútímanum.
Ef draumurinn snýst um frelsi, hvernig lítur 1.0 útgáfan af frelsi út í dag?
Ef hann snýst um fjölskyldu, hvað get ég gert núna?
Ef hann snýst um að gefa, þarf ég virkilega að bíða eftir því að eiga hundruð milljóna?
Kannski er framtíðarsýnin ekki bara staður sem maður reynir að komast á.
Kannski á hún líka að segja manni hvernig maður lifir á leiðinni.