Og ég er orðinn nokkuð góður í því.
Þegar eitthvað fer illa get ég yfirleitt séð leið áfram. Ég get unnið mikið, leyst vandamál, skapað tekjur og byggt hlutina upp aftur.
Ég hef lengi litið á þetta sem einn af mínum styrkleikum.
Það er það líka.
En fyrir nokkru fékk ég spurningu sem sat svolítið í mér:
Hvað ef maður verður svo góður í að lifa af að maður lærir aldrei almennilega að byggja til langs tíma?
Það er sérstök orka í því að þurfa að bjarga einhverju.
Vandamálið er augljóst. Markmiðið skýrt. Það er ekkert pláss fyrir hik. Maður bara gerir það sem þarf.
Langtímauppbygging er öðruvísi.
Hún getur verið hæg, jafnvel leiðinleg. Það þarf að halda áfram þegar ekkert er að brenna. Vernda það sem hefur þegar verið byggt. Safna í stað þess að byrja alltaf aftur.
Kannski geta styrkleikar okkar stundum haldið okkur föstum alveg eins og veikleikarnir.
Ég er allavega farinn að spyrja mig öðruvísi:
Er ég að byggja eitthvað sem endist, eða er ég aftur að sýna sjálfum mér hvað ég er góður í að bjarga mér?