Markmið næst.
Fínt.
Hvað næst?
Vandamál leysist.
Gott.
Næsta.
Það hljómar kannski eins og dugnaður.
En ég hef farið að velta því fyrir mér hvort það sé alltaf kostur að hlaupa strax áfram.
Ef maður stoppar aldrei þegar eitthvað gengur vel, hvaða skilaboð er maður þá að senda sjálfum sér?
Að þetta hafi ekki skipt máli?
Að árangurinn hafi verið sjálfsagður?
Að maður eigi aðeins rétt á ánægju þegar allt er búið?
Sem gerist auðvitað aldrei.
Ég hef því verið að æfa mig í að fagna meira.
Ekki endilega með einhverjum stórum látum.
Stundum bara að stoppa og viðurkenna: Þetta gekk.
Ég er þakklátur fyrir það.
Það kemur mér á óvart að þetta er stundum erfiðara en að vinna verkefnið sjálft.